Durumlar

Günlerdir bilgisayar başındayım,ekşi sözlük abonesi oldum. Terabayt’larla ifade edilemeyecek kadar fazla bilgi yüklemeye calısıyorum bu aralar beynime,cıldırmış olabilitem yükseliyor. Okula da gitmiyorum zaten,sıkıldım. Aslında cok cıtır kızlar var fakültede,”çıt” desem kırılacak kızlar yani. Uyku düzenim de bozuldu bu arada,biliyorum ki rüyalar garanti kapsamı dışındadır her zaman,ve yıkılan bütün hayaller müşteri hatası… Bütün bunlar yetmezmiş gibi eski sevgili mi desem,yoksa cocukluk aşkı mı desem,üzüyor beni işte adı her neyse… Sanki dünyada ondan başka kız görmedik,sanki ondan başkasını sevmedik ! Kalbim kelimelerime kakafoni yapıyor,”sanki” kelimesi bir önceki cümleden dışlanıyor,bunun adı mahalle baskısı olsa gerek. Evet ben ondan başkasını görmedim,evet ben ondan başkasını sevmedim. Ama bu demek değildir ki bundan sonraki yaşantımda da ondan başkaları olmayacak ? Elbette olacak,ama olmaz olsun !

Neyse konuyu dağıtmayalım,ne diyorduk ?
Ha okuldan bahsediyorduk,evet okula gitmiyorum bu aralar. Uyku düzenim bozuldu,sosyal bir insan olmaktan cıktım,sosyopatlıga dogru emin adımlarla yürüyorum. 80 kişilik sınıfta tek bir kişiyle bile diyalog kurmuyorum artık. Biliyor musun blog,insan sınıfındaki mazbutların kültürel seviyesini gördükten sonra,ve yeterince isabetli karakter tahlilleri yaptıktan sonra,her ne kadar ilim-irfan yuvası da olsa,üniversiteden soğuyabiliyor. Ayrıca ben üniversiteye gelmeden önce yaş kompleksli birisi de değildim hiçbir zaman,burada böyle oldum. Çünkü 199o üzeri doğumlulara kötü gözlerle bakmayan ben,şimdilerde onlara bakarken kusacak gibi oluyorum,kalın bağırsağıma gemici düğümü atasım geliyor. İnsanlar riyakar,insanlar sahtekar. Daha dün birbirleriyle kıyasıya mücadele edenler,birbirlerinin gıyabında kavgada söylenmeyecek sözleri meydanı her boş bulduklarında dile getirenler,bugün canki olmuşlar.

Liseyi bitirir bitirmez hemen ılık bir duşun akabinde,elbiselerini değiştirip üniversiteye gelmiş izlenimi veriyorlar,o derece cocuksular yani. Hangi bölümde okuduklarını,bu bölüme dair düşüncelerini,okudukları bölümün kendileri için bir şeyler ifade edip etmediğini,hatta bu bölümün kendilerine sunacagı geleceğin ne oldugu konusunda kendilerine yönelik tek bir soru sormaya tenezzül etmemiş bir yığın ölü beyinler toplulugu.  Allah muvaffak etsin,ne denebilir ki başka.

İşte yukarıda sıraladıgım etmenlerden dolayıdır ki,okula gitme isteğim-hevesim tamamen yerle yeksan oldu. Sağlıklı ve dolu dolu tartışmaların yapılabileceği en özgür platformlardan bir tanesi olan üniversiteyi kreş gibi kullanmalarına katlanamıyorum. Sınıf arkadaşım olmalarından dolayı bana utanç veren bu “sınıf arkadaşlarımın” anne babalarına da kızmıyor değil,insan cocugunun beslenme çantasına birazcık da olsa akıl-fikir koymaz mı ?

(bkz: zekat ve fitre olarak akıl fikir vermek)