Turan Enes # Parabola

hayat tezatlıkların bir araya gelerek oluşturdugu bir bütündür. nitekim hayatta güzel olmadan çirkin olmayacagı gibi, kötü olmadan da iyi olmayacaktır. herkes tarafından sevilen bir insanın oluşturdugu tezatlık,herşeyin iyi gittiği bir hayatı andırır ki,bu da pek mümkün değildir. insanın yerli-yersiz şeylere gereğinden fazla kafa yormasının da bir ürünü olarak karşımıza cıkabilir hayat. ya da can dündar’ın tabiriyle herşeyi sahiplenirken iyi diye adlandırıp, kaybedince bunu bir külfet olarak algılamamızın da hayatı kötü kılması mümkündür. “ağaca yaslanma kurur,insana yaslanma ölür” düşüncesini de mümkün oldugunca gözardı etmemek gerekir ki,sonra pişman oldugumuz herşeyden hayatı ve onun kötüye doğru yönelen gidişatını suçlamayalım. hayat bir yönden de kum saati gibidir,üst taraftayken yapılması gereken herşey yapılmalıdır,aksi halde “beklentilerimiz aşağıya kum misali dökülür ve yığılır kalır”. kim bilebilir ki,bunun bir de ters dönüşü olsa da,o devr-i daimi görmeye ömür yeteceğini. bugün suyun dibine vuran hayallerimiz,belki o göl kuruyunca gün yüzüne çıkabilir,ama illa güzel bir enstantaneyi yakalamak adına,başka bir güzelliği yok etmek de bir o kadar olumsuzdur. ve başka bir pencereden hayat,buz pisti gibidir. çevrenizdeki herkesin kaydıgı,bazılarının düşüşüne gülerken,kaymanın vermiş oldugu hazzı alabilmektir.ama dikkat edilmesi ve bilinmesi gereken başka bir gerçek de vardır ki,gün gelince sizin de kayıp düşebileceğinizi anlatır size. önemli olan düşmemek değildir herzaman,profesyonel bir futbolcu gibi,düşmeyi bilmektir. düşmeyi bilmektir cünkü her düşüşünüzde kedi gibi dört ayağınızın üzerine değil de,yeri geldiğinde derin ve dar bir odaya düşmemektir. yukarıda anlattıklarımdan ziyade,basit bir düşünceyle hayat;güle bakıp dikenine serzenişte bulunmaktansa,dikene bakıp ondaki gülden iyi bir sonuc çıkartmaktır.

Cezalı Ceset Ülkemizde cok duyarız “bilmem neyin başladıgı yerde,mantık biter” diye. Bence ülkemizde başlanılan ne olursa olsun; mantık bitiyor be kardeşim. Saygı değer bir büyüğümden duydum,askerde “cezalı tanklar” olurmuş,nitekim bu tanklar bir askere veya insana zarar verirlerse bimbir türlü işkenceye tabii tutulurlarmış. Hatta onları “Pavlov’un köpeği” gibi kosullayıp,paslanmaya yüz tutmaları için tarihe gömerlermiş;kimi zaman betonlayıp,kimi zaman zincirleyip ve hatta bombalanıp. Gel gelelim genel geçer bir “bilinci” bile olmayan bu askeri mühimmat ve araçlar,onca işkenceye “gık” bile cıkarmazlarmış. Yahu olan olmuş,asker ölmüş. Biraz argo tabiriyle kızlık gitmiş,gerdek bitmiş. 30.000 askeri katleden binlerce Pkk’lı robot var, neden onları cezalandırmıyorsun da,olağanüstü hallerde veyahut savaşta kullanacagın milyon dolarlık malzemeleri cezalandırırsın ki ? Not: “binbaşının parmağını kestiği için cezalandırıldı,kullanılmaz”. Not: “Başçavuşun eşşeğini ezdiği için atış hedef noktası olarak kullanılacaktır” Not: ” g3′ten seken mermi Ayşe teyzenin tavuguna isabet etmiş,seni seniiii bir daha yok sana atış talimi” Bu ve bunun gibi örnekleri cogaltmak mümkün,ama ne’me lazım ? Anneler ağlıyorsa,cocuklar yetim,kadınlar dul kalıyorsa. Bir baba sigaraya başlıyorsa oğlum öldü diye,ve de bir kardeş okulu bırakıyorsa çöktüğü için… Bir ocak sönmüşse her operasyondan sonra,ayrılık dumanı tütmüşse kapıdan bacadan,bir halk sokağa inmişse ve sesini yükseltmişse gafir,öfke ve nefret sebası esmişse;cezalandırın memedi,gömün gitsin. Aklıma ne geldi biliyor musunuz ? Bilmiyorsunuz,cünkü yazmadım… Adamın birisi günahlarından dolayı cehenneme atıldıgında; “Durun,bunu bana yapamazsınız,ben günah işlemedim” diye bağırmaya başlamış,sonrasında devam etmiş. ” Rab’bim affet,şeytana uydum”. O sırada oradan geçmekte olan şeytan bunu duyunca şaşkınlıkla adama döner ve “hass.tir lan,günahı işleyip sucu bana atma. Zaten derdim başımdan aşkın”…

Hep eleştiren ve eleştirilen bir millet olmuşuzdur,ne var ki eleştirmekten ve eleştirilmekten öte bir arpa boyu kadar da yer alamamışız. Bunları kategorilendirip de “kelime haznesi geniş” dedirtme kaygısına girmeden tabiri caizse sadede geleyim.

Ülkemiz sosyoekonomik ve sosyopsikolojik bir takım baskılar altında kalmanın yanı sıra,cok etkili bir “kültür emperyalizm’i” de malesef kapımızı zorluyor. Giyim-kuşamdan tutun da,sofra adabına,komşuluk ilişkilerinden,ailevi bağlara kadar hemen hemen her kültürel değerimiz camdaki bir buğu misali silinip giderken,ne yazık ki Türkçe’yi de çepeçevre sarıverdi bu “yobazlaşma”. Ancak bu farklılaşma saygı değer büyüklerimizde,anne-babalarımızda ya da bizi aydınlatan o “gerçek aydın kesim”de değil de,alttan alttan gelen yeni nesilde patlak verdi hiç şüphesiz.

Artık Türkçe yerine Turkche,tamam yerine “ok”,kendine iyi bak yerine “kib” ve bunun gibi onlarca kelime deforme edilmiş,deyim yerindeyse lügatlarımızdan sökülüp atılmıştır.

Bu konuda sadece yeni neslin değil,temellerimizi atarken “malzemeden çalan” evebeynlerimizin de suçu oldugu şüphe götürmez bir gerçektir. Bir fidana neyi aşılarsanız,onu toplarsınız ağaç büyüyünce…

Ve de o ağaç sadece meyvelerini verdiği zaman başını eğmeli,aksi taktirde iklim şartlarının yarattığı etkiler değil ! Fazla söze ne hacet ? Ülkemizdeki iklim belli,bir “yabancı” rüzgarıdır esiyor,ya rüzgara kapılıp bir toz edasıyla savruluruz,ya da kendi fırtınamızı kendimiz yaratırız.

Rüyalarınız gerçek olsun istiyorsanız,uyanmalısınız !

Turan Enes # Parabola

Herkese merhabalar,sizlere yeniden merhaba diyebilmek ne kadar güzel bir duygu anlatamam…
Anlatamam cünkü size anlatacak o kadar cok şey var ki,neresinden başlasam ben de bilemiyorum sevgili dostlar. Cok uzunca bir süredir sizlerle yazılarımı,ve hatta duygularımı paylaşamıyordum;üzerimde bunun vermiş oldugu bir burukluk ve eksiklik var hiç şüphesiz. Mütemadiyan dostlarımız bizlere ulaştı,durumumuz hakkında bilgi aldılar,blog uzun zamandır tozlanmaya yüz tutmuş kullanılmayalı. Antalya’da iş hayatına atılmış olmamdan dolayıdır ki sizlerle iletişim soguklugu yaşadık. Şimdi memleketime döndüm,yerel bir radyoda program yapıyorum. Anlayacagınız aşçılıga kısa bir süreliğine ara verdik,reklama girdim tabiri caizse iş hayatı bir filmse şayet ç)

Sizlerden uzaktayken cok şey değişmiş,sizler değişmişsiniz en basit deyimiyle. Site büyüyüp gitmiş,kocaman olmuş bu “bebek”. Binlerce parmak dokunmuş,binlerce göz gözlemiş neler olup bittiğini de,bizlerin haberi olmamış nedendir bilinmez. Belki kırgındır blog bana,vefasız oldugumu düşünmüştür ister istemez,ama değilim. Şartlar elvermediği için dostluk tazeleyemedik biricik dostumla,kalem arkadaşımla. Ama o günler artık geride kaldı,bundan sonra hep beraberiz,ayrılmamak ümidiyle yazıyorum gecenin şu saatinde sana.

Daha yazacak ve paylaşacak tonla şey var,şuan sabaha karşı olması sebebiyle gözlerim de dalıyor derinlere,kücülüp gidiyor çevresi. Kulaklıgın yaptıgı basınç ciddi anlamda sarsıyor uykusu kaçan beyin hücrelerimi,bu pozitifliktan tamamiyle sıyrılıp negatif bir etki yaratan titreşimlere bir son vermeliyim. Hummalı bir çalışma var içlerimdeki ağrıyı bastırmak için,uyku da kaçtı gitti avuçlarımdan,gözlerimden… Yarın tekrar görüşebilmek ümidiyle Para,selametle…